My Valentine

Je geduld,

je begrip,

je zorgzaamheid,img_3536cframed

je flexibiliteit,

je humor,

je aanpassingsvermogen,

je groeiende eigenwaarde,

je vrolijkheid,

je spontaniteit,

je gezelligheid,

je sociale houding,

je speelsheid,

je ongedwongenheid, …

Dat je me berichtjes stuurt zonder echte reden,

een chocolade muisje mee brengt als je tabak uithaalt – en ja, het is een olifantje, en je vindt het lief als ik muisje zeg,

je zorgen maakt als ik onderweg ben,

je het niet erg vindt als ik (vals) zing,

img_3110bframedme elke keer als je de kamer uitgaat een zoentje geeft,

hoe je me warmt als ik koud heb,

dankjewel zegt als ik heb gekookt,

hoe je handen altijd de mijne vinden,

hoe je me plaagt,

hoe je me laat lachen,

hoe lief je bent met mijn (klein)kinderen en niets is ooit teveel als het op de mini-tjes aankomt,

hoe je me steunt in alles wat ik doe,

hoe je me helpt met mijn bestuurstaken den darts en niet moppert als ik onze schaarse tijd nog verminder voor weer een nieuwe taak,

dat je altijd vindt (en zegt) dat ik er goed uit zie – ook al maak ik me zorgen om mijn gewicht

nancy-en-dave2017

Onze toekomst samen is een jaar geleden gestart

365 dagen later, weet ik dat we nog verre van uit gereisd zijn

Vandaag vervolgen we samen ons pad naar morgen…

 

 

 

Simple things

…een zoentje nog voor je ontwaakt

…een natte hondenneus tegen je handpalm

…een briefje van je liefje

…je eerste slok koffie van de dag

…nog altijd blij zijn met de twee-jaar-geleden aangekochte jas die je goed staat

…de wereld zien ontwaken

…je favoriete nummer op de radio

…de zon zien opgaan

…een slapende oude man in de wolken ontdekken

…een druppeltje regen op je neus

…een goedemorgen als je je kantoor binnenkomt

…de warmte van binnen na de frisheid van buiten

…een stimulerende quote

…een oprecht compliment

…een foto van je lachende kleinkinderen

…een onverwachte ontmoeting op straat

…het geluid van ritselende bladeren onder je voeten

……

 

Item of Intrest

Heeft niet iedere fotograaf een eigen item of intrest!? Een alledaags, wederkerend onderwerp waar zijn/haar aandacht naartoe gaat. Elke keer hetzelfde en toch weer anders. Foto´s waar je verder niet veel mee doet, maar je wil ze genomen hebben.

Wat is jouw item of intrest? Een brievenbus, een huisnummer, een spiegel,…? Welke foto voeg jij toe aan je stille collectie?

Voor mij heeft de voordeur net dat ietsje meer.Ze vallen me op tijdens een wandeling in de grote stad of op de boerenbuiten. Hun mooie kleuren, hun diversiteit springen me in het oog. Sommigen nodigen uit – anderen net weer niet – om aan te bellen of in mijn geval een foto te nemen. De plaats waar  mijn wereld en jouw wereld elkaar ontmoeten. En gelijk ook weer een duidelijke scheiding…de wereld even letterlijk buiten sluiten om thuis te komen.

Als eerste – en vaak als enige – indruk die bezoekers van je krijgen, vertelt elke voordeur zo zijn eigen verhaal. Een verhaal van rijkdom of armoede, van nieuwe of lang vervlogen tijden, een verhaal van smaak, en een heel klein beetje van persoonlijkheid. Je voordeur vertelt me een verhaal, maar zeker niet jouw verhaal.

Tot voor kort wist ik niet wat met mijn verzameling voordeur-prentjes te doen. Tot ik bij een makelaar een prachtige collage zag hangen. Een ideaal uithangbord voor een verkoper van oude huizen, nieuwe thuizen. En ik dacht: dit wil ik doen met mijn ´voordeuren´. Een collage maken, en later in mijn ruime, warme, verwelkomende inkomhal hangen. Het blijkt een werk in wording, nog niet volledig, nog lang niet klaar, an ongoing piece of intrest, a reason to pick up my camera and go downtown.

 

collage-voordeuren-copyright

She

Vanmorgen dacht ik plots, zonder aanwijsbare reden – tenzij het zien van een relatief oud huis, met nog alle rolluiken gesloten (om de dag buiten te houden?), en brandend licht boven de voordeur, herinneringen wakker maakte – aan jaaaaaaaaaaaaaaaren terug. Aan de tijd dat ik nog kind was en ´s morgens vroeg op frisse herfstochtenden met de fiets naar school vertrok. Aan mijn mama in de open deur, in haar ochtendjas – een roze tot aan haar enkels – haar kroost uitwuivend. Aan de door haar gemaakte boterhammetjes in gekleurde brooddozen voor de lunch op school, en aan gebakken spek om de dag gesterkt te beginnen.

Mijn mama! Als je mij vraagt, is ze op die veertig jaar geen dag ouder geworden. Vermoedelijk iets grijzer, ook al toont mijn herinnering dat niet onbetwistbaar aan. En haar ochtendjas komt nog steeds tot op haar enkels, ik ben bijna zeker dat het nog steeds een roze is. Geen kilo zwaarder (of lichter, ligt er al aan vanuit welk standpunt je kijkt), ook dat lijkt mijn herinnering als ondergeschikt te klasseren.
Hoe de tijden ook zijn verandert, haar zorgzaamheid blijft hetzelfde. Honger of dorst, zin in iets huisimg_1087_001gemaakt lekkers, een vlek op mijn favoriete T-shirt, nieuwe lakens, een te lange jeansbroek …spring maar even binnen en de klus wordt geklaard. De honger wordt gestild, de dorst gelest, het lekkers vers klaargemaakt, de vlek vakkundig verwijdert, de lakens gewassen en buiten gedroogd (én gestreken :)), de jeansbroek ingekort…Eender welk uur, dag of nacht, ziek of niet ziek, ons mama zorgt! Ze zorgt voor haar man, voor haar kinderen en kleinkinderen, zelfs voor haar achterkleinkinderen… Ze Zorgt – met een grote Z!

En mama maakt zich zorgen…zorgen over al wie haar lief is. Ze wil zo graag dat iedereen goed terecht komt, veilig thuis geraakt, en heeft wat hij/zij nodig heeft. En ze doet alles wat ze kan om daar op een positieve manier aan bij te dragen.
Mama is onrustig als niet alles loopt zoals ´het hoort´, als haar huis niet proper is, als papa niet elke dag warm eten heeft, als zijn kleren niet gewassen EN gestreken zijn, als rond de deur niet alles netjes is,…Ze functioneert in functie van anderen, cijfert zichzelf weg, zet zich op de derde plaats, vaak zelfs op de tiende. Een beetje een mama zoals haar mama was….

Mama heeft pijn…pijn in haar hoofd, in haar lijf en in haar hart. De jaren van wegcijferen, de gestolen dromen, de lessen die het leven je graag wil leren eisten hun tol…voor velen lijkt ze stoers, slechtgezind…maar voor wie dit kan doorprikken, komt haar mooie inborst helemaal bloot te liggen. De twinkel in haar ogen als je terloops vermeld dat zij de beste soep maakt op de wereld – en dan lieg je niet eens. De zachte glimlach om haar lippen bij een simpel ´dankjewel´. De gloed op haar wangen als je haar een compliment geeft om wie ze is, om wat ze voor je doet.  – Een kinderhand is gauw gevuld, hoor ik mezelf denken en gelijk vraag ik me dan af waarom zoveel mensen het zo moeilijk hebben om de ander zo nu en dan eens en complimentje te geven. Het vrolijkt een hart op zoals een boeket bloemen je huis. –

lachende-meter

Mama tranen met tuiten laten lachen, is niet eens zo moeilijk. Haar eigen ondoordachte, wilde, dubbelzinnige uitspraken zorgen met regelmaat voor hilariteit. De boog ontspant, de harten warmen op, de zorgen verdwijnen en vreugde neemt het over…net lang genoeg om het samen-zijn een bijzonder moment te maken, net lang genoeg om er weer tegen te kunnen tot een volgende …

Mama, vroeger eerder mijn verzorger, nu al jaren mijn vriendin.

img_3159

Kinderdijk

Een weekendje Moerdijk, met uiteraard een bezoekje aan Kinderdijk….Het ontstaan van de naam Kinderdijk laat je wegdromen….en ook al zijn er meer nuchtere verklaringen, het baby’tje dat na een zware storm gezond en wel aanspoelt in een rieten mand in balans gehouden door een kat, is mijn absolute favoriet.

IMG_9690_001 frame @.jpg

 

19 Molens op een rij zorgen voor een prachtig uitzicht, voor een mooie wandeling langs het water – mijn favoriete plek.

 

img_9673_001-frame

 

 

img_9716a_001-frame

 

 

img_9682a_001-frame

 

 

img_9674_002-frame

 

 

img_9677_001-frame

Take the long way home

Mijn dochter en haar gezin wonen twee dorpen verder. Twee mooie, prachtige dorpen verder…vijftien minuutjes rijden voor vijftien kilometertjes, vijftien minuutjes langs weidse weiden, hoge bomen, grachten, spoorwegen (weliswaar ook een kleine dorpskern of twee) om op mijn bestemming te geraken.
Alle wegen leiden naar Rome, wordt wel eens gezegd. De volgende achttien maanden leidt de weg inderdaad via verre ‘landen’. Een paar kleine dorpskernen en weidse landschappen meer doorkruisen om aan het eindpunt van mijn ritje te geraken. De voorgestelde omleiding mag dan de meest voor de hand liggende zijn, maar is bijna dubbel zo lang. De drukkere gewestwegen en Zuiderring dragen helaas niet bij tot mijn rust, ze nodigen niet uit om te genieten van de ‘reis’, alsof enkel het doel belangrijk is. Ik verkies de iets bochtigere, smallere wegen die naar Rome leiden. Wegen die me laten wegdromen – ja, ik weet, in de auto is dagdromen niet okay, zelfs niet voor heel even – en landschappen die me vertellen hoe verbazingwekkend krachtig de natuur is, zijn een mooier alternatief.  Gelukkig wachten aan het einde van de lange weg de knuffels van mijn kleinkinderen.

2553428723_37361e2cd2_b

Woon-, werkverkeer was nog nooit zo uitdagend. Op de meest voor de hand liggende route werd een druk kruispunt heraangelegd. De weg er omheen blijkt me slechts enkele minuten te kosten en geeft me een rustigere rit in de plaats. Mijn besluit staat vast, ook na het einde van de werken blijf ik langs hier rijden…een meer ontspannen rit om aan de dag te beginnen. Zeg nu zelf: een kanaal over, onder een smal bruggetje door klinkt toch veel beter dan aanschuiven aan een drukke ring.

Helaas-pindakaas, zou mijn dochter zeggen…Drukke kruispunt open, toegangsweg dicht! Een nieuwe omleiding aan de orde. Of in dit geval een alternatieve route uitdokteren voor het volgende anderhalve jaar.
Een eerste poging brengt me op plekjes waar ik nog niet ben geweest. Verrassend trek ik mijn ogen open – oh, kom ik hier nu uit! – en rijdt ik verder langs een omleiding op de omleiding.
Na goedbedoelde maar onmogelijk te volgen instructies van liefhebbende familie – lekker allemaal gelijktijdig, elkaar overtreffend voor mijn aandacht – kan ik op pad zonder GPS. Dorp één kom ik probleemloos door, in dorp twee slaag ik er in de juiste richting in te draaien…en ik presteer het zelfs om de juiste brug over te steken. Op een cruciaal kruispunt duikt een nieuwe omleiding op. Ik twijfel – heb ik genoeg tijd om het te riskeren of neem ik het zekere voor het onzekere. De eeuwige twijfelaar in mij neemt geen risico – en al helemaal niet op een uur dat ik liefst nog in mijn warme bed lig. De volgende dag ben ik net iets moediger. – Beter geslapen? –  De omleiding brengt me over een smal weggetje, langs mooie huisjes, maar draagt niet bij tot het verkorten van de reistijd. Kiezen voor mijn gemak volg ik vanaf nu netjes de aangegeven route. De volgende maanden kuier ik twee keer per dag van gemeente naar gemeente, provinciegrenzen overschrijdend, langs het landelijke panorama dat de Kempen te bieden heeft. Deze vernieuwde route is een zegen en brengt me zelfs in dezelfde tijdspanne op mijn bestemming.

The long way home blijkt in de praktijk nog best mee te vallen.

 

Oeps, I did it again

Ik heb mijn kleine teen gebroken….weer! Een ezel stoot zich GEEN twee keer aan dezelfde steen. Ik dus wel! Ik stoot me zo vaak dat dit mijn zevende teenbreuk is ondertussen. Dus ik ben geen ezel. Anderzijds, ik geef toe, is het wel telkens een andere steen 🙂

Jong geleerd is oud gedaan, is hier niet van toepassing. De teenbreuken verzamel ik sinds een jaar of 6, sinds ik mijn intrek nam in deze kleinere versie van een thuis. Kleiner waardoor er meer dingen ‘in de weg’ staan. Stoelpoten, bed-kanten bijvoorbeeld en nu dus een handdoekenrekje. Het staat er nog maar iets meer dan 6 jaar, dus begrijpbaar dat ik er tegen loop, hé 🙂

Of heb ik spreekwoordelijke lange tenen!? Ik zou durven zeggen van niet, maar tegenspreken is toegestaan. Ik beken met enige tegenzin dat het ooit wel anders is geweest. Mijn tenen waren beslist langer vroeger, maar het ouder worden (en wijzer?) heeft daar wel wat verandering in gebracht. Je leert relativeren en dingen minder persoonlijk nemen. Je leert dat de anderen het niet bewust doen (=op je tenen gaan staan). En je leert vooral dat eigenlijk meestal jij zelf er nog het meeste last van hebt. Want zoals mijn moeder vroeger altijd zei: als je slecht gezind bent heb je dubbel werk (want dan moet je ook altijd weer terug goed gezind worden).

De volgende weken voor mij dus meer hink-stap-sprong in plaats van spring-in-het-veld 🙂

A walk in the park

Dat is mijn leven nooit echt geweest…. En toch prijs ik mezelf gelukkig! Zeer gelukkig!

In tegenstelling tot vroeger (echt nog niet zo heel erg lang geleden – twee jaar om precies te zijn) wandel ik graag. Een letterlijke walk in the park doet mij goed. Wandelschoenen aan, schouders ontspannen, blik open…frisse lucht inademen, vogeltjes horen fluiten, wind voelen waaien….das elke dag een portie vakantie.

Met mijn camera rond mijn nek, verandert mijn wandeling in een kijktocht. Ik zie als het ware door het oog van de lens naar de omgeving rond mij. Ik zie andere dingen, andere details.

I love a walk in the park! Alleen – met onze viervoeter – met mijn lieveke en onze viervoeter – met mijn gezin – met vrienden – I love a walk in the park in elke variant!

Lijfwoord

Smile!

Dat is het wel! Mijn mini-lijfspreuk, mijn lijfwoord als het ware…eentje dat me door menige moeilijke tijd heeft gehaald.

“Smile though your heart is aching”. En dat heeft het gedaan, heel erg vaak… Ik denk niet de enige te zijn met geleden hartzeer, integendeel. Heeft niet ieder van ons zijn portie gehad? Vroeg of laat krijgen we allemaal ons deel van de koek, het ene stukje al groter dan het andere, maar niettemin… Ik ben gelukkig ook ongelukkig geweest. Juist door de moeilijke tijden weet ik het mooie in het leven zoveel meer te appreciëren. Tenslotte waardeer je door de regen, de zon des te meer.

“Smile even though it’s breaking”. En zonder in herhaling te willen vallen, mijn hart werd gebroken, meer dan eens, helaas te vaak en te veel… Het voordeel is wel dat je weet wat liefde is, en wat het met een mens doet. Dat je weet dat je heeeeeeeel veeeeeeel liefde in je lijf en leden hebt. Dat je hart groot genoeg is om opnieuw te houden van. Mijn hart is gebroken, meer dan eens, gelukkig niet helemaal in twee.

“When there are clouds in the sky, you’ll get by if you smile through your fear and sorrow”. Tover een glimlach op je snoet, dat doet altijd goed (hihi, is dat nu rijmen en dichten?). Het helpt, het helpt echt! Het truukje naar-jezelf-te-glimlachen-in-de-spiegel werkt. Probeer het maar een keer, probeer het maar een paar keer… je wordt er gewoon vanzelf vrolijk van. Al is het maar omwille van de gekke bek die je ziet.

“If you smile through your fear and sorrow, smile and maybe tomorrow, you’ll see the sun come shining through for you”. Ook hier kan ik alleen maar overtuigd ja-knikken. De aanhouder wint, wordt zo mooi gezegd en gelijk hebben ze…toch in de meeste gevallen. Dus ik reken er op dat jullie, net als ik, bij de meerderheid van de bevolking horen die doorheen de grijze wolken de zon weer zien tevoorschijn komen.

“Light up your face with gladness, hide every trace of sadness”. Geen gemakkelijke opgave, het vergt soms heel wat inspanning van een mens om verdriet en pijn te verbijten. Voor mij werkt het, om me te omringen met mensen die me laten lachen, laten glimlachen, me mijn zorgen laten vergeten al is het maar voor heel even. Ik ben gezegend met een paar exemplaren van mensen (family and friends) die er elke keer weer in slagen mijn hart te kietelen.

“Although a tear may be ever so near, that’s the time you must keep on trying. Smile, what’s the use of crying?“ Oh, wenen kan deugd doen, alles even letterlijk los laten, de tranen laten stromen en een deel van de pijn laten wegvloeien. En zo weer plaats maken voor wat vreugde. Mag ik verwijzen naar de vorige alinea? Quality-time met vrienden en familie, het helpt om je tranen weg te slikken, plaats te maken voor een glimlach, … het helpt om vol te houden, om de zon weer te zien… het helpt om gelukkiger te zijn.

“You’ll find that life is still worthwhile if you just smile” Yeah! Right! Het leven is meer dan de moeite waard! Als ik zo terug kijk besef ik maar al te goed dat het leven niet altijd even lief voor me is geweest. En toch ben ik gelukkig want als ik rond me kijk, is er meer om blij om te zijn dan om droef te zijn. Is er meer om gelukkig te zijn, dan om ongelukkig te zijn. Is er meer vreugde dan verdriet.

Smile though your heart is aching
Smile even though it’s breaking
When there are clouds in the sky, you’ll get by
If you smile through your fear and sorrow
Smile and maybe tomorrow
You’ll see the sun come shining through for you

Light up your face with gladness
Hide every trace of sadness
Although a tear may be ever so near
That’s the time you must keep on trying
Smile, what’s the use of crying?
You’ll find that life is still worthwhile
If you just smile

That’s the time you must keep on trying
Smile, what’s the use of crying?
You’ll find that life is still worthwhile
If you just smile