To say my goodbye´s

Je boek
je stoel
je tas
´t is zo leeg zonder jou

 

30 jaar geleden, in een film, hoorde ik een zeer belangrijke zin. Een zin  die me altijd is bijgebleven, die ik helaas meer dan me lief is mocht ervaren.

So lucky.jpg

De pijn van NOOIT-meer is met momenten ondraaglijk. Alle clichés zijn van toepassing en gelukkig de meesten ook correct. De tijd heelt de wonden, al blijft er vaak een groot litteken achter. En juist die littekens maken ons de persoon die we nu zijn.

Het voorbije weekend heb ik afscheid genomen van een prachtig man. Oh, wat zou ik nog graag een babbeltje met hem doen…over zijn ´goeie´ ouwe tijd, zijn verhalen over een legerperiode waaruit duidelijk blijkt hoe fier hij was op zijn functie – en waaruit de invloed van Mr. Alzheimer niet te merken is, over zijn kleinzoon – waardoor zijn ogen gingen fonkelen, over het weer, over het drukke verkeer, de vele auto´s op de parking aan de overkant…over alles, over niets.

Zachte vingers.jpg

Het voorbije weekend was het mijn grootmoeders verjaardag (én haar sterfdag). Mijn ´Meter´ was mijn heldin, mijn rots in de branding, de vrouw die zeer wijs was voor haar tijd. Wat zou ik nog graag een kruisje op mijn voorhoofd krijgen met de woorden: “God zegen´a en bewoard´a”… En oh, wat zou ik nog graag een babbeltje met haar doen…over haar ´goeie´ ouwe tijd waaruit blijkt dat ze al jong door tegenslagen heeft geleerd hoe hard het leven kan zijn – en toch verloor ze haar glimlach niet, over de prijs van de aardappelen, over het weer, …. over alles, over niets.

C-fm-jYWAAAppyE

Het voorbije weekend is het zes maanden geleden dat ons hondje is overleden. Indy was een zachte, slimme, schuwe, maar oh zo lieve huisgenoot en ik mis haar nog zó zeer. Oh, wat zou ik nog graag met haar wandelen gaan, in het grote bos kijken naar haar capriolen, haar borstelen terwijl ze geniet van de onverdeelde aandacht…

I am so lucky
to have met someone

it is so damned hard to say goodbye too

 

Advertenties

To travel light

Verklarende begrippenlijst:
Thuis = België
Kot = tijdelijk verblijf in Zwitserland
Gate = waar je vliegtuig vertrekt
Boarden = aan boord gaan

Sinds begin dit jaar reis ik elke 10 dagen van thuis naar mijn kot…700 km over land of de lucht-combi… 7 tot 8 uur reistijd… avontuurlijker dan ik had verwacht.

 – De meer ervaren collega´s nemen me, op mijn smeekbede, voor de eerste reis op sleeptouw. Elke volgende trip onderneem ik op eigen houtje. –

Van en naar de luchthaven

Van thuis uit word ik anderhalf uur gechauffeurd, drie landen doorkruisend, naar Düsseldorf. Rustig onderweg – we genieten van onze tijd samen, dus waarom haast – vliegt er geregeld ´wat´ aan ons voorbij.  Het ´wat´is niet altijd identificeerbaar, met een aan de zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zijn het auto´s, tenslotte bevinden we ons op de zeer letterlijke en op meerdere manieren interpreteerbare auto-snel-weg.

Op het Zwitserse treinverkeer kan je de klok gelijk zetten. Tis overduidelijk dat de Zwitsers mee aan de grondslag van het huidige uurwerk liggen. Punctualiteit ten top! 13.18 is 13.18! Geen minuut eerder, geen minuut later. Dit haalt overstappen uit de berekende-risico-categorie. Zelfs van platform 2 naar platform 35 geraak je binnen de vooropgestelde tijd, zonder stress en/of totaal-buiten-adem. Elke trein heeft meerdere en duidelijk zichtbare bestemmingsdisplays – zowel binnen als buiten. De app begeleidt je bij het overstappen, toont je de trein tijdens de volledige rit en stelt alternatieven voor bij wijzigingen. Als NMBS hier een opleiding kwam volgen, zouden de file-problemen in ons land beduidend minder worden.

Security-controle

“Jas in een bakje. Je sjaal niet vergeten, mevrouw. Heb je tablet/laptop/e-reader bij? Graag in het bakje. Handbagage? In een bakje…je broeksriem in het bakje. Zijn je broekzakken leeg? ” Nadat ze zich vergewissen dat mijn schoenen metaalvrij zijn, wordt ik naar de scan verwezen. Van een no-problem-loop-maar-gewoon-door tot een volledige aftastparty…de ene medewerker al wat (on)vriendelijker dan de andere. Sommige met helaas weinig begrip voor een nieuweling, anderen gelukkig met een zeer geduldige glimlach.

Duty-Free

Uren te vroeg op de luchthaven zorgt voor de nodige gemoedsrust en voor de tijd om de Airport te verkennen. Met de neus in de juiste richting geduwd, stap ik de eerste keer voorzichtig in kleine rondjes door het gebouw. Een aantal oriëntatiepunten blijven binnen zichtbare afstand. De prikkels die binnen komen zijn een veelvoud van mijn dagelijkse dosis nieuwigheden waardoor ik verkies eerst in kleinere cirkeltjes rond te stappen met één oog op het grote bord. Ondertussen heb ik zowel Düsseldorf als Zürich in steeds groter wordende rondjes verkend en vind ik er mijn weg, met mijn ogen … nog steeds op het bord gericht.

Gate

De gate voor mijn vlucht wordt weergegeven op het infobord. En nu ik weet hoe de bewegwijzeringen te lezen, lukt het probleemloos en tijdig te geraken waar ik behoor te zijn. Een handige luchthaven-app vertelt aan welke gate je vliegtuig vertrekt en informeert je over eventuele veranderingen. Een app die ik één vlucht te laat installeerde. Anders zou het tot drie maal toe veranderen van de gate niet de volgende kettingreactie in gang hebben gezet: het missen van mijn vlucht, mijn ventje die heel de weg terug rijdt om me op te pikken, mijn zoon die een dagje tuinieren uitstelt om me naar de luchthaven te brengen, een halve werkdag te laat komen, maar vooral de angst voor het missen van een vlucht die ik pas van me kan afschudden na een aantal succesvolle weken. Hoe groot/klein de luchthaven ook is, deze ervaring zorgt ervoor dat ik 100 keer het infobord check, 200 keer op de app kijk en met voorkeur voor de gate post vat.

Boarding

Een gedrengel aan de smalle poortjes…smartphone op het oogje, deurtje open…rustig op een rijtje het vliegtuig in, je koffertje in een overvol handbagageruim en je jas er nog bovenop duwen. Gewapend met een spannend boek, neem ik plaats op een zitje naast het raam. Iedereen aan boord, alle bagage veilig weggestouwd, iedereen veilig vast geklikt in zijn stoeltje…en dan worden we vriendelijk gevraagd het vliegtuig weer te verlaten wegens een technische storing. Iedereen – inlusief jas en handbagage – terug de vertrekhal in, wachtend, onwetend of het vliegtuig vandaag nog klaar geraakt voor de vlucht.

Eindelijk iedereen (terug) aan boord! Je krijgt veiligheidsinstructies – zittend aan de nooduitgang zelfs nog een paar extra – die je hopelijk nooit nodig hebt.  Je wordt gevraagd gsm/tablet/laptop op vliegtuigstand te zetten – alsof je daarboven ontvangst hebt. En aangemaand te blijven zitten tijdens vertrek en landing – goh, een rondje joggen was anders wel leuk geweest.

Up and down, turning all around

Na de (on)nodige vertragingen geraak je eindelijk met de voetjes van de grond. De steile klim zorgt voor de nodige druk (vooral in de oren). Ik kijk vol verwondering – als een klein kind – door het raampje naar de wereld boven de wolken… Zo stel ik me de hemel voor: witte wolken als tapijt, de gele/rode gloed van de zon als behang en de stralend blauwe lucht als plafond, een veel te warme koffie – aangeboden door een vriendelijke steward(es) – , een goed boek…
Al heel snel vertraagt het vliegtuig, hangt schijnbaar doelloos in de lucht en begint daarna rustig aan de afdaling. En ook al raak je snel gewoon aan het verloop van de rit, touchdown zorgt elke keer weer voor een veilig gevoel.

Bottom-Line

Vier trips – acht vluchten – verder is zo wel het hele gamma van murphy´s gepasseerd. Van simpele vertragingen, tot technische storingen, van doorstart tot een paar extra cirkeltjes omdat de landingsbaan niet vrij is, van vlucht missen tot trein-hoppen omdat de sneeuw zelfs de rails niet onbemoeid laat… Het kan vanaf nu alleen maar vlot gaan.

 – Ik word nog een echte onverschrokken reiziger, genietend van de verdoken/rustige hoekjes en de meer hectische plaatsjes in de luchthaven, van het lezen-en-even-van-de-wereld-verdwijnen tot het mensen/panorama/infrastructuur-kijken, –

 

 

 

 

 

Heidi in den Bergen…

Zo voel ik me tegenwoordig…

Niet zo verwonderlijk als je ´s morgens met dit uitzicht wakker word 😉

bty

De weg naar je werk je brengt langs berg en dal…

dav

…en de weg naar je tijdelijk verblijf je naar 700m hoogte voert.

hdr

Een korte winterse dorpswandeling resulteert in 2 km klimmen en dalen, ….Het spreekwoord door berg en dal is in Zwitserland geboren, daar ben ik zeker van.

received_10213892271213130

Hoe mooi is dit stukje van de wereld in het koudste seizoen van het jaar! Ik kijk zo uit naar de lente!

 

Snow white

Sneeuw…het legt een prachtig wit deken over de natuur. Het tovert het landschap in een mum van tijd om naar het winterseizoen . The Eye of the (juiste) beholder legt beeldschone taferelen vast en vertelt je een sprookjesachtig winterverhaal.

Sneeuw… iets waar we in ons deel van het land niet zo vaak plezier van hebben. Integendeel zou ik durven zeggen. Als het al eens sneeuwt, verzet dat ons land in pure chaos. Onberijdbare straten, urenlange files, ongevallen, nog langere files, ….

En daar is ze dan, mijn (on)gegronde angst voor sneeuw! Bang buiten te moeten, met de auto de weg op (of juist af), bang voor kou, schuiven, vallen, slippen, ….

Wil het nu lukken dat ik sinds januari in Zwitserland werk… De plek bij uitstek om mijn angst voor sneeuw in de ogen te kijken. Goed voorbereid, met winterbanden en sneeuwkettingen, ben ik moedig aan dit avontuur begonnen.

Ontwaken in een onverwacht wit landschap, met tien centimeter sneeuw aan mijn voordeur, deed me effe rillen…en niet van de kou. Voorzichtig, enigszins gespannen, de bochtige afdaling naar het dorp ingezet om te merken dat de straten er helemaal niet glad bij liggen. Het verkeer verloopt vlot dankzij een vlijtige sneeuwruimer en buren helpen elkaar de auto´s sneeuwvrij te maken.

Besneeuwde bergtoppen en een landschap waar nog plaats is voor de schoonheid van de natuur, verdrijven stilaan de angst voor de sneeuw en geven ruimte aan bewondering. Met mijn Eye of the beholder kijk ik naar de sneeuw als door mijn lens. Ik zie het plaatje dat vraagt om genomen te worden en ik voel de rust door mijn lichaam vloeien als warme wijn.

20180114_125809

20180114_133941_Richtone(HDR)

My Valentine

Je geduld,

je begrip,

je zorgzaamheid,img_3536cframed

je flexibiliteit,

je humor,

je aanpassingsvermogen,

je groeiende eigenwaarde,

je vrolijkheid,

je spontaniteit,

je gezelligheid,

je sociale houding,

je speelsheid,

je ongedwongenheid, …

Dat je me berichtjes stuurt zonder echte reden,

een chocolade muisje mee brengt als je tabak uithaalt – en ja, het is een olifantje, en je vindt het lief als ik muisje zeg,

je zorgen maakt als ik onderweg ben,

je het niet erg vindt als ik (vals) zing,

img_3110bframedme elke keer als je de kamer uitgaat een zoentje geeft,

hoe je me warmt als ik koud heb,

dankjewel zegt als ik heb gekookt,

hoe je handen altijd de mijne vinden,

hoe je me plaagt,

hoe je me laat lachen,

hoe lief je bent met mijn (klein)kinderen en niets is ooit teveel als het op de mini-tjes aankomt,

hoe je me steunt in alles wat ik doe,

hoe je me helpt met mijn bestuurstaken den darts en niet moppert als ik onze schaarse tijd nog verminder voor weer een nieuwe taak,

dat je altijd vindt (en zegt) dat ik er goed uit zie – ook al maak ik me zorgen om mijn gewicht

nancy-en-dave2017

Onze toekomst samen is een jaar geleden gestart

365 dagen later, weet ik dat we nog verre van uit gereisd zijn

Vandaag vervolgen we samen ons pad naar morgen…

 

 

 

Simple things

…een zoentje nog voor je ontwaakt

…een natte hondenneus tegen je handpalm

…een briefje van je liefje

…je eerste slok koffie van de dag

…nog altijd blij zijn met de twee-jaar-geleden aangekochte jas die je goed staat

…de wereld zien ontwaken

…je favoriete nummer op de radio

…de zon zien opgaan

…een slapende oude man in de wolken ontdekken

…een druppeltje regen op je neus

…een goedemorgen als je je kantoor binnenkomt

…de warmte van binnen na de frisheid van buiten

…een stimulerende quote

…een oprecht compliment

…een foto van je lachende kleinkinderen

…een onverwachte ontmoeting op straat

…het geluid van ritselende bladeren onder je voeten

……

 

Item of Intrest

Heeft niet iedere fotograaf een eigen item of intrest!? Een alledaags, wederkerend onderwerp waar zijn/haar aandacht naartoe gaat. Elke keer hetzelfde en toch weer anders. Foto´s waar je verder niet veel mee doet, maar je wil ze genomen hebben.

Wat is jouw item of intrest? Een brievenbus, een huisnummer, een spiegel,…? Welke foto voeg jij toe aan je stille collectie?

Voor mij heeft de voordeur net dat ietsje meer.Ze vallen me op tijdens een wandeling in de grote stad of op de boerenbuiten. Hun mooie kleuren, hun diversiteit springen me in het oog. Sommigen nodigen uit – anderen net weer niet – om aan te bellen of in mijn geval een foto te nemen. De plaats waar  mijn wereld en jouw wereld elkaar ontmoeten. En gelijk ook weer een duidelijke scheiding…de wereld even letterlijk buiten sluiten om thuis te komen.

Als eerste – en vaak als enige – indruk die bezoekers van je krijgen, vertelt elke voordeur zo zijn eigen verhaal. Een verhaal van rijkdom of armoede, van nieuwe of lang vervlogen tijden, een verhaal van smaak, en een heel klein beetje van persoonlijkheid. Je voordeur vertelt me een verhaal, maar zeker niet jouw verhaal.

Tot voor kort wist ik niet wat met mijn verzameling voordeur-prentjes te doen. Tot ik bij een makelaar een prachtige collage zag hangen. Een ideaal uithangbord voor een verkoper van oude huizen, nieuwe thuizen. En ik dacht: dit wil ik doen met mijn ´voordeuren´. Een collage maken, en later in mijn ruime, warme, verwelkomende inkomhal hangen. Het blijkt een werk in wording, nog niet volledig, nog lang niet klaar, an ongoing piece of intrest, a reason to pick up my camera and go downtown.

 

collage-voordeuren-copyright

She

Vanmorgen dacht ik plots, zonder aanwijsbare reden – tenzij het zien van een relatief oud huis, met nog alle rolluiken gesloten (om de dag buiten te houden?), en brandend licht boven de voordeur, herinneringen wakker maakte – aan jaaaaaaaaaaaaaaaren terug. Aan de tijd dat ik nog kind was en ´s morgens vroeg op frisse herfstochtenden met de fiets naar school vertrok. Aan mijn mama in de open deur, in haar ochtendjas – een roze tot aan haar enkels – haar kroost uitwuivend. Aan de door haar gemaakte boterhammetjes in gekleurde brooddozen voor de lunch op school, en aan gebakken spek om de dag gesterkt te beginnen.

Mijn mama! Als je mij vraagt, is ze op die veertig jaar geen dag ouder geworden. Vermoedelijk iets grijzer, ook al toont mijn herinnering dat niet onbetwistbaar aan. En haar ochtendjas komt nog steeds tot op haar enkels, ik ben bijna zeker dat het nog steeds een roze is. Geen kilo zwaarder (of lichter, ligt er al aan vanuit welk standpunt je kijkt), ook dat lijkt mijn herinnering als ondergeschikt te klasseren.
Hoe de tijden ook zijn verandert, haar zorgzaamheid blijft hetzelfde. Honger of dorst, zin in iets huisimg_1087_001gemaakt lekkers, een vlek op mijn favoriete T-shirt, nieuwe lakens, een te lange jeansbroek …spring maar even binnen en de klus wordt geklaard. De honger wordt gestild, de dorst gelest, het lekkers vers klaargemaakt, de vlek vakkundig verwijdert, de lakens gewassen en buiten gedroogd (én gestreken :)), de jeansbroek ingekort…Eender welk uur, dag of nacht, ziek of niet ziek, ons mama zorgt! Ze zorgt voor haar man, voor haar kinderen en kleinkinderen, zelfs voor haar achterkleinkinderen… Ze Zorgt – met een grote Z!

En mama maakt zich zorgen…zorgen over al wie haar lief is. Ze wil zo graag dat iedereen goed terecht komt, veilig thuis geraakt, en heeft wat hij/zij nodig heeft. En ze doet alles wat ze kan om daar op een positieve manier aan bij te dragen.
Mama is onrustig als niet alles loopt zoals ´het hoort´, als haar huis niet proper is, als papa niet elke dag warm eten heeft, als zijn kleren niet gewassen EN gestreken zijn, als rond de deur niet alles netjes is,…Ze functioneert in functie van anderen, cijfert zichzelf weg, zet zich op de derde plaats, vaak zelfs op de tiende. Een beetje een mama zoals haar mama was….

Mama heeft pijn…pijn in haar hoofd, in haar lijf en in haar hart. De jaren van wegcijferen, de gestolen dromen, de lessen die het leven je graag wil leren eisten hun tol…voor velen lijkt ze stoers, slechtgezind…maar voor wie dit kan doorprikken, komt haar mooie inborst helemaal bloot te liggen. De twinkel in haar ogen als je terloops vermeld dat zij de beste soep maakt op de wereld – en dan lieg je niet eens. De zachte glimlach om haar lippen bij een simpel ´dankjewel´. De gloed op haar wangen als je haar een compliment geeft om wie ze is, om wat ze voor je doet.  – Een kinderhand is gauw gevuld, hoor ik mezelf denken en gelijk vraag ik me dan af waarom zoveel mensen het zo moeilijk hebben om de ander zo nu en dan eens en complimentje te geven. Het vrolijkt een hart op zoals een boeket bloemen je huis. –

lachende-meter

Mama tranen met tuiten laten lachen, is niet eens zo moeilijk. Haar eigen ondoordachte, wilde, dubbelzinnige uitspraken zorgen met regelmaat voor hilariteit. De boog ontspant, de harten warmen op, de zorgen verdwijnen en vreugde neemt het over…net lang genoeg om het samen-zijn een bijzonder moment te maken, net lang genoeg om er weer tegen te kunnen tot een volgende …

Mama, vroeger eerder mijn verzorger, nu al jaren mijn vriendin.

img_3159

Kinderdijk

Een weekendje Moerdijk, met uiteraard een bezoekje aan Kinderdijk….Het ontstaan van de naam Kinderdijk laat je wegdromen….en ook al zijn er meer nuchtere verklaringen, het baby’tje dat na een zware storm gezond en wel aanspoelt in een rieten mand in balans gehouden door een kat, is mijn absolute favoriet.

IMG_9690_001 frame @.jpg

 

19 Molens op een rij zorgen voor een prachtig uitzicht, voor een mooie wandeling langs het water – mijn favoriete plek.

 

img_9673_001-frame

 

 

img_9716a_001-frame

 

 

img_9682a_001-frame

 

 

img_9674_002-frame

 

 

img_9677_001-frame

Take the long way home

Mijn dochter en haar gezin wonen twee dorpen verder. Twee mooie, prachtige dorpen verder…vijftien minuutjes rijden voor vijftien kilometertjes, vijftien minuutjes langs weidse weiden, hoge bomen, grachten, spoorwegen (weliswaar ook een kleine dorpskern of twee) om op mijn bestemming te geraken.
Alle wegen leiden naar Rome, wordt wel eens gezegd. De volgende achttien maanden leidt de weg inderdaad via verre ‘landen’. Een paar kleine dorpskernen en weidse landschappen meer doorkruisen om aan het eindpunt van mijn ritje te geraken. De voorgestelde omleiding mag dan de meest voor de hand liggende zijn, maar is bijna dubbel zo lang. De drukkere gewestwegen en Zuiderring dragen helaas niet bij tot mijn rust, ze nodigen niet uit om te genieten van de ‘reis’, alsof enkel het doel belangrijk is. Ik verkies de iets bochtigere, smallere wegen die naar Rome leiden. Wegen die me laten wegdromen – ja, ik weet, in de auto is dagdromen niet okay, zelfs niet voor heel even – en landschappen die me vertellen hoe verbazingwekkend krachtig de natuur is, zijn een mooier alternatief.  Gelukkig wachten aan het einde van de lange weg de knuffels van mijn kleinkinderen.

2553428723_37361e2cd2_b

Woon-, werkverkeer was nog nooit zo uitdagend. Op de meest voor de hand liggende route werd een druk kruispunt heraangelegd. De weg er omheen blijkt me slechts enkele minuten te kosten en geeft me een rustigere rit in de plaats. Mijn besluit staat vast, ook na het einde van de werken blijf ik langs hier rijden…een meer ontspannen rit om aan de dag te beginnen. Zeg nu zelf: een kanaal over, onder een smal bruggetje door klinkt toch veel beter dan aanschuiven aan een drukke ring.

Helaas-pindakaas, zou mijn dochter zeggen…Drukke kruispunt open, toegangsweg dicht! Een nieuwe omleiding aan de orde. Of in dit geval een alternatieve route uitdokteren voor het volgende anderhalve jaar.
Een eerste poging brengt me op plekjes waar ik nog niet ben geweest. Verrassend trek ik mijn ogen open – oh, kom ik hier nu uit! – en rijdt ik verder langs een omleiding op de omleiding.
Na goedbedoelde maar onmogelijk te volgen instructies van liefhebbende familie – lekker allemaal gelijktijdig, elkaar overtreffend voor mijn aandacht – kan ik op pad zonder GPS. Dorp één kom ik probleemloos door, in dorp twee slaag ik er in de juiste richting in te draaien…en ik presteer het zelfs om de juiste brug over te steken. Op een cruciaal kruispunt duikt een nieuwe omleiding op. Ik twijfel – heb ik genoeg tijd om het te riskeren of neem ik het zekere voor het onzekere. De eeuwige twijfelaar in mij neemt geen risico – en al helemaal niet op een uur dat ik liefst nog in mijn warme bed lig. De volgende dag ben ik net iets moediger. – Beter geslapen? –  De omleiding brengt me over een smal weggetje, langs mooie huisjes, maar draagt niet bij tot het verkorten van de reistijd. Kiezen voor mijn gemak volg ik vanaf nu netjes de aangegeven route. De volgende maanden kuier ik twee keer per dag van gemeente naar gemeente, provinciegrenzen overschrijdend, langs het landelijke panorama dat de Kempen te bieden heeft. Deze vernieuwde route is een zegen en brengt me zelfs in dezelfde tijdspanne op mijn bestemming.

The long way home blijkt in de praktijk nog best mee te vallen.